O autoru: 

Davor Gromilović je završio slikarstvo na Akademiji umetnosti u Novom Sadu, a master studije, na Smeru crtež, na istoj Akademiji završio je školske 2010-2011. godine.

Samostalne izložbe:
2011:  - “6 feet deep”, Galerija Otvorenog Univerziteta, Subotica
2009:  - galerija „ULUV“, Jun, Novi Sad
2008:  -  galerija za vizuelnu kulturu „Zlatno Oko“, Novi Sad

Nagrade i priznanja:
Nagrada, “XV Bienale studentskog crteža”, 2009, Beograd
Priznanje, „Perpektive”, 2009, Novi Sad


O izložbi: 

Iz DG vizure
(o najbitnijoj sporednoj stvari na svetu)
Intrigantna promišljanja Davora Gromilovića sa drugačije –subjektivne pozicije rezultirala su novom serijom crteža zastupljenih na ovoj izložbi pod nazivom I can’t play football. Crteži su neuobičajeno tematski vezani za sport, precizno za fudbal, kao socio fenomen.

Tekstovi u strip oblačićima :

I can play football
Where is the ball? Where is it?
Lets play football again, and again, and again
Why play football, when you have a video game?
I dont want to be a football player, I want to be a graphic designer!
The referee always suck!
Run, run for your life
Hit the ball with your forehead!
I cant play football
We’ve lost again!

predstavljaju prepiske iz vokabulara fudbalskih fraza, a ujedno i naslove umetničkih radova čiji je ilustrativni nivo svojim vizibilitetom u opozitu sa napisanim. Takav spoj dijametralnih različitosti odnosi se humorno sa blagim sarkazmom spram široko prihvaćene i visoko valorizovane igre, pozicionirajući se  u manjinu sa drugačijim interesovanjima. Podsmešljiv stav Davor je izražavao u više navrata razotkrivanjem lažnih idola paralelno naspram stava koji se naziva common senseili kolokvijalno prosto rečeno. Drugačije rečeno i zapisano iz putanja urbanog underground subkulturnog modela danas je legat savremene umetnosti zahvaljjući  radovima Haringa (Keith Haring), Baskijata (Jean Michel Basquiat) i Benksija (Banksy) što je uporište savremenim umetničkim tokovima u kojima aktivno učestvuje i Davor Gromilović. Osim svetski poznatih repera, gledajući lokalno, uvideo sam vezu Davorovog stava sa novosadskim R&R specifikumom u pesmi Lepo telo Laboratorije zvuka i njihovim pučkim performansima sa protagonistima Petrom Čelikom-bilderom i Vilmošom-kaubojem. Znam da Davor nije pravio korelativni odnos sa Laboratorijom zvuka ali je ovo dobar kontra argument onima koji će ga okarakterisati kao kopistu vrednosti iz inostranstva.
Davorov umetnički rad prezentovan u mediju crteža funkcioniše u više nivoa prezentacije putanjama on line profila, web strane, socijalnih mreža i fanzina. Grupa linearnih, oštrih, belih crteža na pleksiglas podlozi nakon ove salonske postavke neće skončati u privatnom arhivu autora, nego će nastaviti da egzistira u savremenim oblicima prezentacije … chech it out … 
(Ljubomir Vučinić)